بخشي از فضاهاي موجود در مجموعه معماري مزار شيخ جام به محوطه اي اختصاص دارد كه گسترش آن شمال غربي – جنوب شرقي است . بررسي عكس هوايي اين مكان نشان مي دهد محوطه مزبور پيش از اين نيز به صورت امروزي با درخت هاي سر به فلك كشيده پوشيده بوده و همزمان با دوره صفويه بناهاي آب انبار و مسجد زيرزميني به عنوان نمادي از ارادت به ساحت شيخ بنيان گرديده است گويا ماهيت اين مكان با وجود شخصيتي زاهد به نام خديجه خاتون ( بي بي خديجه ) پيوند خورده است . نقل است وي در زمان شيخ احمد مي زيست تا اينكه به تدريح تحت تأثير اعتقاداتش قرار گرفت و مريد وي شد . از نظر اصول عرفاني نيز از شيخ احمد تبعين مي كرد . بنا بر اين تنها آگاهي ما از دوران زندگاني اين بانو بر پايه بحث هايي است كه از گذشته تا به امروز درباره وي گفته اند .
وي با توجه به ارادت خويش به مرادش ( شيخ احمد ) بخشي از باغي را كه مايملك خود بوده وقف اين عارف بزرگ مينمايد ،تا اينكه پس از وفات پيكرش درنقطه اي از اين محوطه به خاك سپرده مي شود . امروزه مدفن وي درمنتهي اليه حاشيه شمال غربي آن مشاهده مي شود . قسمت ديگري از اين باغ اختصاص به محل دفن شهدا دارد.