مهمترين اين دست نگاشته ها كه بر روي محجر ،‌به يادگار مانده متعلق به « نصير الدين محمد همايون » پادشاه هندوستان است كه به سال 951 ه . ق آن را با مركب سياه در بخشي از محجر ثبت نمود . وي در سفر خود به تربت جام و در هنگام زيارت مزار شيخ احمد اين رباعي را نگاشت كه درحال حاضر براي مراقبت بيشتر ،‌اين قطعة سنگي درگنبد خانه مزار نگهداري مي شود :

در بين پايه ها دريكي از سنگهاي سياه بين محجر نيز اشعار ذيل ديده مي شود:

مرشد نامي شيخ گرامي           احمد    جامي    عمم    بره
سال وفاتش گر تو بجويي           « احمد جامي قدس سره »

حرره محمد معصوم بكري نامي 1012 ه ق
 

از اين شخصيت يادگاري هايي نيز در سلطانيه زنجان ،‌مسجد علي اصفهان و همچنين در قندهار بر جاي مانده است.

اين اشعار نيز با خط نستعليق در بخشي ديگر از محجر سنگي مزار به چشم ميخورد:

يا رب از شراب شوق يك جامم بخش      درطاعت و بندگي سرانجامم بخش
هر   چند   گناهكارم  اين   بار  خداي      آزاد كن  و  به  احمد  جامم  بخش

1054 ه ق

هرگز  نفس  شاد به عالم نزديم        خورديم بسي خون دل و دم نزديم
بي شعلة آه لب ز هم نگشوديم        بي قطره اشك چشم بر هم نزديم

سنه 1071 ه ق

روزي كه روح دامن عمرم رها كند       وين  خاك  تيره  بند  ز  بندم جدا كند
يا رب نگاه دار تو ايمان آن كسي        كاين خط من بخواند و بر من دعا كند
چو   از   غوريان  با  دل   دردناك        رسيدن   به   اين   فيض   آثار   خاك
به  زاري  بسيار   و   عجز   تمام        زدم   دست   بر   دامن   شيخ  جام
كه    اي    محرم    بارگاه    اله        به   مقصد   ره   آموز    مردان    راه
همه  دردم  اين جا دوا خواهمت        مس     آورده ام    كيميا    خواهمت

حرره اسمعيل بن ابوالمكارم انصاري سنه 1064 ه ق

سوالي   كردم    از    قاضي    اسلام           كه اين معني به جز وي كس نداند
كه عاشق  لعل  جان  افزاي  معشوق           به  شرع   عشق   بوسيدن   تواند
چو بشنود  اين  سخت  قاضي  بفرمود           كه  سائل  در  سخن در مي چكاند
به شرع عشق بر معشوق فرض است           كه  عاشق  را  به  كام  دل  رساند
داد از ستم  نرگس  بي  مي  مستش           و  زلف   پريشان  بلند   و   پستش

اقل خلق الله درويش محمد بن شريف اردلان سنه 1081 ه . ق